MAKYAJ VE OJE

-Dikkat,lütfen çok hassas olanlar,ben çabuk etkilenirim diyenler okumasın!-

Ben ölülerden korkarım,hem de çok.E ölü gördün mü dersiniz,2. sınıftaki anatomi labındaki kadavradan başka ölü görmedim,onlar da incelene incelene maketleşmişlerdi zaten.E o zaman korktuğunu nerden biliyorsun derseniz,ben mezarlığın önünden yürüyerek geçemem,gece arabayla geçerken bile kafamı çeviririm.Hatta 5. sınıfta okulun yanında cami vardı,evden okula doğru dönerken caminin önünden geçerdim,sağıma bir baktım cenaze arabası içinde de tabut,korkudan koşarak karşıya geçeyim derken bir motosiklet eziyordu beni düşünün artık nasıl bir korku.

E tahmin edersiniz ki bu korku mesleğe ters,yani doktor olup da ölüden korkmaktan daha komiği olsa olsa kan tutması olurdu herhalde.Düşünsenize "doktor hanım hasta ex oldu,nee ex mi oldu ben o odaya giremem bir daha" diyen bir hekimi!İşte ben bu olmaya aday bir insandım.Ama hayat beni de silkeledi sayın bloggerlar...

2 haftadır adli tıp stajındayken,sabahtan akşama yok silahlı yaralanma,yok ölü morluğu ,yok asılmış da ölmüş insan resimleri göre göre içime fenalıklar bastığı yetmiyor gibi,bir de bu hafta Adli Tıp Kurumuna otopsi izlemeye gidecektik.2 asistan abi ve 11 kişi de biz olmak üzere.Otopsi izlemek ,ben?ölü?otopsi??Valla bir haftadır neler çektiğimi ben bilirim,o anksiyete o ben ne yapıcam ben kesin bayılırım ben kesin panik atağı geçiririm diye diye bu sabahı zor ettim.Herkes yanına önlük ,bone fln koyarken ben sakinleştirici,kolonya,kendimi oyalamak için sakız alıp girdim binaya.Neyse boneler takıldı,galoşlar giyildi,asistan abi beni uyardı,köşeyi dönünce odayı göreceğiz korkma diye ama köşeyi döner dönmez odayı görünce ben direkt bir baş dönmesi ve köşedeki sandalyeye oturma moduna geçtim.Ağladım ağlıycam,ben giremiycem sokmayın beni ben dayanamam diye,o durumdayım ki kaçıp çıkıcam yani o derece.O sırada ben içeriye girmeden daha abi öğleden sonra gelecekmişiz buraya hadi dışarıya kurullara gidelim dedi çıktık.Biraz takılıp yemek yemeye gittik.Sevgili sevgilimi de gördüm.Ama ben nasılım göreceksiniz,abiler diyor ki ilerde defin ruhsatı için sana gelecekler muayene edeceksin ,bak sana zorla otopsi bile yaptırırlar,"yok abi ben bırakırım o zaman,buraya kadarmış derim","bak savcıya karşı gelemezsin","olsun abi ben de bırakırım kaderim buymuş" modundayım,düşünün nasıl tırsmaktayım!

Saat 1buçuk oldu,tekrar gittik aynı yere,azcık cesaret ve hiçbir şekilde burnumdan nefes almama modunda giriverdim içeri.İlk başta ayaklarım titrese de,sonra alıştım ortama herkesten cesur olmadım mı birden?Organlara falan elliyorum,kıvamlarına bakıyorum,içeriyi inceleriyorum!Düşünün ben bunu yapıyorum!Otopsi devam ediyor,arkamızda bir bebek:((,yanımızda 2 başka ceset ölüm nedeni için inceleniyor.Bir an o kadar alıştım ki duruma,arkadaşıma "Biz şu an bayılmıyorsak,şu an kötü olmuyorsak,alışmış izliyorsak,inan artık biz insan değiliz" dedim.Kendimi insan gibi hissedemedim,evet birinin bunu yapması lazım,evet bu önemli bir görev,evet bunu bilmemiz lazım,ama biz bunu görüp de o an durabiliyorsak orada..Bilemiyorum,hani bazen doktorlar canavar,artık hiçbirşeyden etkilenmiyorlar diyorlar ya,doğru galiba.Sonra o insanların ailelerini düşündüm,ne durumdadırlar,ne hissediyorlardır o geride kalan anne ne yapıyordur şimdi.:((Ve bunu düşünmemem gerektiğini farkettim,bunu düşünürsem dayanamazdım,her hastanın,her hayatını kaybedenin yerine koyarsam kendimi,orada 1 sn bile ayakta duramazdım.Empatiyle yapılamazdı bu iş...

Son nokta da,mezarından çıkarılmış bir cenazenin otopsi için getirilmesiyle konuldu ona da baktık uzaktan,sonra adamı kefenlediler tabutuna koydular.Ve ben hala ayaktaydım..Ne diyeyim bilemiyorum,başa gelen çekilir mi,insani bir parçam mı kayboluyor,yoksa bunlar doğal bir süreç mi bilemedim.Tek bildiğim bugün ben,o ölüden o kadar korkan,resmen ağlayarak içeri giren kız,içerde aslan parçası kesildim...