MAKYAJ VE OJE

Bugün apandisit ameliyatı olacağınızı öğrenseniz,ilk ne için endişelenirsiniz?Ya uyur uyanamazsam,ya sorun çıkarsa,ya ağrım olursa,ya bilmemnereye yetişemezsem vs vs diye düşünür normalde insan.Ama tıp dönem 5 öğrencisiyseniz,bir sürü staj almış,asistan ve hocaları tanır olmuş hele bir de anestezi stajı nedeniyle 2 haftadır ameliyathane koridorlarında ve odalarında personel misali gezer olmuşsanız,ilk korkunuz "anam beni kimler cıbıl görecek yahuuuu!!" oluyor.:)

Sınavımıza üç gün kala çok yakın bir arkadaşım,sabah 8 gibi bana telefon açıp geceden beri karnının ağrıdığını,apendisitten şüphelendiğini,ama eminde olamadığını söyleyince bir gel bakalım hastaneye genel cerrahiye çık dedim ve okula gittim.1 saat sonra ne göreyim bizimki elinde ultrason raporu ve tahlil kağıdı ile gelivermiş,bulgular apandisit ile uyumlu,acilde yatırmışlar ama o kaçıvermiş çıkmış ameliyathaneye,neyse hocalara haber verdik hemen genel cerrahiden bir abiyi de buluverdik,ameliyat masasına yatırıp bi tekrar muayene etti,sonuçlara baktı,bugün ameliyat olacaksın,yatış işlemlerini yaptırsın arkadaşların dedi.Bizimkini aldı mı bir korku.Siz hepiniz şimdi girersiniz,beni kimler çıplak görecek,bilsem kuaföre gider de gelirdim diye:))Kızın apendisiti patlıayacak ,hala kıl tüy derdinde:)

Aldık hemen ameliyat öncesi hastaların durduğu odaya çıkardık sedyeye,hastalar normalde ameliyat önlükleriyle olurlar,bizimki bildiğimiz cerrah kıyafetiyle:)Damaryolu da açtık,ama anestezideyiz ya her adımı da yeni öğrenmişiz tabi.Hoca soruyo şimdi sana vericem?-midozalam hocam,-ne kadar vericem?,-kgya şu kadar hocam,-midozolam ne yapar?-anksiyolitik,sedatif,amneziktir hocam.şeklinde bizimki sınava tabi tutuluyor bir yandan da..

Arkadaşın annesi geldi,torpilliyiz ya onu da aldılar yanımıza,kadıncağız tabi bembeyaz olmuş,alışkın değil.Yanda ayılmaya çalışan hasta bağırıyor,ben dönüyorum " ayılmaya çalışıyor korkmayın ayılır şimdi ilgileniyorlar " diyorum.Başka hastanın başında doktor tansiyonu 220ye bilmemkaç diyor,çabuk bilmemkime haber verin diye bağırıyor,arkadaşın annesi yine bakıyor,ben " merak etmeyin ya kafasından ameliyat olmuş şimdi iyi olur falan " diyorum.E biz alışmışız sınıf diye kullandığımız yer tam o odanın yanında hergün bebek ağlamaları,insanların ayılma sesleri ama eminim kadın büyük travma yaşamıştır.

Neyse zaman geçti biz de ameliyat odasına gittik,laparoskopi istemem benimkini açık yapın daha güzel ,diğerinde 3-4 delik oluyor diye asistan ablayla hocaya orderı da verdiarkadaş:),sonra da bütün oda hanfendi soyunup da çarşaf altına girsin diye dışarı çıktı!!Sonrasında da biz de kovulduk ve ameliyat sırasında hiçbirimiz de alınmadık odaya.Ayılırken de başında durup "öldün seeennn,burası cehenneemmm böğğğğ " falan yapacaktım ama kaşla göz arasında ben içerde ders çalışırken ayılmış da çıkmış bile.Odasında ziyaret ettim ben de.

İşte dün bizim için böyle trajikomik,enteresan birgün oldu.Kendimi hala doktorun d si gibisi bile hissedemesem de,sanırım içerlerde bir yerlerde birşeyler oluyor,sanırım ben yavaş yavaş mesleğime adım atıyorum.Dün biraz da bunu anlamış oldum.;)